Memorandum 200 ili Memorandum za nacionalnu bezbednost Sjedinjenih država pod naslovom „Posledice svetskog porasta stanovništva po sigurnost Sjedinjenih Američkih Država i njihove interese u stranim zemljama“ donet je 10. decembra 1974. godine. Njegovo pisanje naručio je predsednik Sjedinjenih država Ričard Nikson. U memorandumu se otkriva prioritet američke spoljne politike: „smanjenje stanovništva, počevši od zemalja tzv. Trećeg sveta, mora da bude primarni cilj američke spoljne politike“. Predsednik SAD, Džerald Ford, odobrio je Memorandum 200 kao zvaničnu politiku američke administracije.

Ujedinjene nacije su na Konferenciji o populaciji koja je bila održana u Bukureštu usvojile avgusta 1974. godine plan za kontrolu svetske populacije uz protivljenje svih komunističkih država izuzev Rumunije. Protiv su bile i  države Južne Amerike i Azije, te Rimokatolička crkva. U dokumentu Ujedinjenih nacija pod naslovom Memorandum Direkcije za populaciju Ujedinjenih nacija iz marta 2009. godine nedvosmisleno se govori o programu za smanjenje plodnosti žena u manje razvijenim državama sveta.

Dr  Džon P. Holdren, savetnik predsednika Sjedinjenih država Baraka Obame, direktor Odbora za nauku i tehnologiju u Beloj kući, koji je kao član ovog Odbora služio i u Klintonovoj administraciji zalaže se za donošenje Zakona za kontrolu populacije kojim bi se legalizovao PRISILNI ABORTUS koji je, po njemu, zakonit i po Ustavu SAD. U knjizi „Ekonauka – populacija, resursi, životna sredina”, dr Holdren jasno piše: da PROGRAM STERILIZACIJE STANOVNIŠTVA treba prisilno nametnuti uz korišćenje međunarodnih policijskih snaga, da država ima pravo nametnuti PRISILNI ABORTUS ženama koje su trudne i protiv njihove volje, da se sterilizacija može obaviti i dodavanjem sredstva za sterilizaciju populacije u vodu i hranu, da samohranim i tinejdžerskim majkama njihova deca trebaju biti oduzeta i protiv njihove volje i data drugim parovima na podizanje itd. O oduzimanju dece od roditelja i državnoj brizi nad decom pisao je još Platon u „Državi”, projektu totalitarne države.

U Evropi zbog pada nataliteta odumiru 35 evropska naroda. Srbija je među pet država sa najstarijim stanovništvom u Evropi. U periodu od jednog veka, broj Albanaca je veći za oko 700%, broj Grka, Rumuna i Bugara veći je za oko 40%, a samo se broj Srba smanjio za oko 10%.  U Srbiji se od 1971. godine beleži se stalni pad stope nataliteta. Prema demografskim prognozama na osnovu sadašnjih stopa nataliteta, do 2050. godine, broj stanovnika Srbije će pasti na 4,6 miliona, a broj Albanaca u Vranju Leskovcu i Prokuplju će nadmašiti broj Srba. Svake godine umanji se broj stanovnika Srbije za oko 40.000. U odnosu na popis iz 1991. godine, Srbija bwz Kosova i Metohije je izgubila pola miliona stanovnika. Već u 2100. godini prema sadašnjoj stopi rađanja u centralnoj Srbiji bi živelo samo 2.100.000 stanovnika, u Vojvodini 800.000, a na Kosovu i Metohiji čak 4,4 miliona. A za 500 godina, Srbi kao narod će biološki nestati. Zbog stalne migracije iz sela u gradove i pada nataliteta u 2000 sela u Srbiji nema više niti jednog stanovnika, a u 200 nema mlađih od 20 godina. U Srbiji se godišnje obavi oko 200.000 abortusa, na 100 novorođenih beba izvrši se oko 133 abortusa. Od Drugog svetskog rata zbog abortusa je izgubljeno tri Srbije.

I pored toga, Sektor za populacionu politiku koji je Ministarstvo rada i socijalne politike Republike Srbije formiralo sredinom 2008. godine ukinut je posle samo godinu i po dana rada. Na osnovu kratkog rada Sektora za populacionu politiku, Vlada RS donela je januara 2008. godine Strategiju za podsticanje rađanja. Ali, ona se nije primenjivala zbog svetske ekonomske krize.  Dok u Srbiji praktično i nema ekonomskih podsticaja za porast stope rađanja, u Rusiji  se porodicama prilikom rođenja drugog i svakog narednog deteta dodeljuje majčin fond u vrednosti od 10.000 evra. Jedno od rešenja je i uvođenje nacionalne penzije za majke sa više dece kako je predložio Socijaldemokratski savez. Ali, da li je samo niski životni standard jedan od faktora niske stope rađanja u Srbiji?

Većinom je prihvaćena ideja da je stopa nataliteta u negativnoj korelaciji sa stepenom ekonomskog razvoja. Smatra se da je zbog stepena ekonomskog razvoja u siromašnim zemljama stopa nataliteta visoka, dok je u ekonomski razvijenim državama niska. Ali, Srbija je siromašna zemlja, pa opet ima nisku stopu nataliteta. To je zbog toga što je glavni uzrok pada nataliteta emancipacija polova. U siromašnim državama dominantan je patrijarhalan porodični moral, odnosno nije još uvek došlo do emancipacije žene, pa je i stopa nataliteta mala. Ali, to nije slučaj u onim siromašnim državama, poput Srbije, gde je došlo do ove emancipacije. U takvim državama se beleži niska stopa rađanja i pored niskog stepena ekonomskog razvoja.

Pokret za emancipaciju žena u svetu je bio finansiran i promovisan iz tri razloga: da bi se omogućilo oporezivanje žena koje bi kao emancipovane bile zaposlene, da bi se deca odvojila od porodice i bila prepuštena indoktrinaciji koju nameće država (što je skladu sa idealom totalitarne države kod Platona), te zbog toga što emancipovana žena ima nižu stopu rađanja od žene u patrijarhalnoj porodici.

Otuda, mogu zaključiti, da nisu dovoljni samo ekonomski podsticaji za povećanje stope rađanja, već i obnova moralne svesti i tradicionalnih vrednosti u društvu i masovnim medijima, vrednosti koji se temelje ne samo na pravu, već i pre svega na etosu, na moralu. Jer, u ljudska prava spada i pravo svakog deteta da bude rođeno.

Advertisements